Kontemplacyjna twórczość Kasi Rysiak stanowiła kontrast wobec rozemocjonowanego mainstreamu malarskiego. Poszukiwanie harmonii i spokoju w budowaniu relacji przestrzennych pomiędzy płaszczyznami barw i tekstur, wektorami linii – malowanych, wycinanych, naklejanych i wyszywanych – wynikało u artystki z fenomenologicznych badań nad doświadczeniem relacji obrazów do otoczenia, ich rezonowania w przestrzeni, współbrzmienia w zgrupowaniu z innymi pracami, czy wreszcie oddziaływania po pierwsze na artystkę, a następnie na widzów.
Działania Rysiak nasuwały natychmiastowe skojarzenia ze spuścizną konstruktywizmu, np. Kompozycjami architektonicznymi Władysława Strzemińskiego, przywodząc także na myśl Kąty energetyczne Józefa Robakowskiego, abstrakcyjne efemery Michała Budnego czy fascynację czernią u Rafała Bujnowskiego. Obaj artyści lubili posługiwać się węglem – u Kasi jego opiłki nadawały subtelną fakturę i walor przypruszonym szarością geometrycznym kompozycjom.
Wprowadzając aspekt poetyckiego minimalizmu, artystka przenosiła akcent na to, co pomiędzy, na marginesie, w kącie czy wręcz poza obrazem. Motyw cienia rzucanego przez obraz był osobnym tematem, asumptem do powstania nowego cyklu prac. Poprzez zastosowane materiały i techniki jak np. introligatorskie płótno czy tekturę stosowane w oprawach książek, dokonywało się swoiste uwznioślenie rzemiosła.
Ten minimalistyczny, awangardowy etos został u Rysiak podważony drobnymi, choć subwersywnymi gestami, wprowadzającymi wrażenie lekkości, ulotności i delikatności. Półprzezroczyste woale układające się w warstwowe, reliefowe kompozycje, element swobody w podejściu do kompozycji malowanej i haftowanej na fragmencie luźno zwisającej tkaniny, wyzierający nieoczekiwanie spod kompozycji neonowy kolor czy wreszcie płótna, z których wyłaziły łaskoczące oko niteczki – wprowadzały element eksperymentu i zabawy, zachęcającej widzów do uważniejszego spojrzenia, a także rozgoszczenia się w stworzonej przez artystkę sytuacji.

Wystawa trwała od 26 października do 5 listopada 2023 roku.

Tematem Wystawy był sklep spożywczy. 

Osoby zaproszone do wystawy zaprezentowały obiekty, które opowiadają o produktach, które stale kupujemy.

Wystawa studentek i studentów 2 Pracowni Podstaw Fotografii, ASP Warszawa, Wydział Grafiki, zatytułowana „Dawno i nieprawda”, prezentowała prace będące efektem transformacji spektrum przeżyć, zarówno pięknych, jak i bolesnych, które przemijając, stały się ulotnymi wspomnieniami lub pozostały na dłużej. Wystawa, trwająca od 28 czerwca do 9 lipca 2023 roku, inspirowała do refleksji nad nieodwracalnością czasu i odchodzeniem w niepamięć, opowiadając o niszczejących chwilach, których metaforą był odrywający się od ściany fragment tapety lub ciągłe przekształcenia przyrody w wierszu "Nothing Gold Can Stay" Roberta Frosta:

Nature’s first green is gold,

Her hardest hue to hold.

Her early leaf’s a flower;

But only so an hour.

Then leaf subsides to leaf.

So Eden sank to grief,

So dawn goes down to day.

Nothing gold can stay.

(Robert Frost, 1923)

Wystawiali: Aleksandra Wróbel / Bożena Niebój / Cyprian Szablak / Emil Laska / Kasia Phan / Laura Pietras / Maja Rogocka / Mikołaj Radecki / Mikołaj Soroczyński / Wiktoria Nowak / Wiktoria Solak / Zuza Radzikowska. Gościnny udział Osób Studenckich 1. roku II Pracowni Podstaw Fotografii ASP w Warszawie, Grafika

Promocja: Cyprian Szablak

Opieka: Bożena Niebój

Wystawa ISSHIN prezentowała prace Masafumiego Koshio (JPN) i Olgierda Zbychorskiego (PL) od 21 do 26 czerwca 2023 roku. Prace powstały w wyniku międzykontynentalnego dialogu twórczego, łączącego abstrakcję z konkretną wizją. Prezentowane były miniatury fotografii natychmiastowej Instax, będące eksperymentami z medium i światłoczułą emulsją, wzbogacone kaligrafią. Efekty były rezultatem zamierzonych i niekontrolowanych działań, takich jak naświetlanie kliszy na słońcu lub w ciemności. Drugą część wystawy stanowiły minimalistyczne, abstrakcyjne formy graficzne uzyskane techniką motusgrafii – skanowania elementów graficznych w ruchu. Prace, w różnych konfiguracjach (pojedynczo, dyptyki, tryptyki itd.), łączyły gest i znak, linię i punkt, w cyfrowo zmodyfikowanym geście malarskim i kontemplacyjnej interpretacji mistrza kaligrafii.

Artyści

Masafumi Koshio (JPN)

Pochodzący i mieszkający w Shizuoka. Mistrz i prowadzący szkołę kaligrafii. Był prezesem międzynarodowego stowarzyszenia promocji kaligrafii Ichijikai. Był performerem kaligrafii wielkoformatowej, tworzącym we współpracy z muzykami i tancerzami. Był również projektantem krajobrazów – ogrodów japońskich. Naukę kaligrafii rozpoczął w wieku siedmiu lat. Od najmłodszych lat starał się zrozumieć podstawy japońskich sztuk, jakimi są „droga” oraz piękno równowagi i dysproporcji. W 2021 roku utworzył stowarzyszenie Ichijikai, działające również w Europie. „Czego doświadczysz w kaligrafii? Co zrobisz z kaligrafią” - Ichijukai przede wszystkim promował kaligrafię na świecie. Ważnym etapem na ścieżce jego tworzenia było poznanie Agnieszki Yokoe - tłumaczki i promotorki kultury japońskiej w Polsce oraz Olgierda Zbychorskiego, z którym współpraca pomogła mu odnaleźć jego nową, europejską „drogę”. W ciągu ostatnich lat jego prace były prezentowane na wystawach w Japonii, Chinach, Mongolii, a także w Polsce i na Litwie.

Olgierd Zbychorski (PL)

Pochodzący z Sopotu, mieszkający w Warszawie absolwent Uniwersytetu Gdańskiego. Autor artykułów o tematyce identyfikacji wizualnych, grafiki użytkowej oraz percepcji kolorów. Kurator wystaw malarstwa nowoczesnego. Od kilku lat zawodowo związany z Instytutem Adama Mickiewicza. Pasjonat grafiki, fotografii oraz autor cotygodniowej audycji muzycznej prezentującej szeroko pojętą muzykę elektroniczną oraz muzykę świata.

Chciałbym opowiedzieć o próbach wyjścia z bezsilności – próbach kontaktu z ziemią, poszukiwania stabilnego punktu, w którym moje życie bardziej harmonijnie mogłoby się wpisać w życie na ziemi, w którym sztuka i działanie mogłyby wspierać się nawzajem.

Bukiet niezapominajek. Zbiór prac z lat 19XX-2023

*"Każdy człowiek miał lub będzie miał okazję żeby otrzymać bukiet
niezapominajek jako wyraz wdzięczności, sympatii. A wiadomo, że
niezapominajki najszybciej więdną.(...)" **

Pelka Atys

Janek Cieślak

Mikołaj Chylak

Rafał Dominik

ehh hahah

Maciek Januszewski

Zuzia Kiksa

Piotr Kopik

Natan Kryszk

Paulina Mirowska

Karo Nowak

Jędrek Owsiński

Anna Rutkowska

Władysław Skoczylas

Łukasz Zbroja

Łukasz Zembaty

*fragment wypowiedzi Władysława Hasiora w programie telewizyjnym „Sam na sam z Hasiorem”, 1974

Nasza rzeczywistość operuje czasem przyszłym uprzednio dokonanym (future anterior tense). Żyjemy w przekonaniu, że utraciliśmy sprawczość i nasza przyszłość jest przesądzona. To sprawia, że nie dbamy już o uwagę i wolę, pozwalając sobie na zaledwie dryfowanie w przewidzianym dla nas świecie.

Wystawa studentek i studentów 2 i 3 roku Wydziału Grafiki z Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Grafiki tworzone były przez nas wiosną 2022 roku, w cieniu wojny w Ukrainie i towarzyszących temu niepokojów. Tęsknota za dzieciństwem i beztroską widoczna jest na naszych pracach. Szukamy wytchnienia w kreacji i syntezy własnych uczuć.

Baza wiedzy o tym, co każdy z nas powinien wiedzieć, a z jakiegoś powodu stanowi temat tabu.

Źródłem sztuki jest zaangażowanie. Zaangażowanie pozwala wykreować formę i dać wyraz, który ludzi zafascynuje i wzruszy.