Wystawa prezentuje uliczny reportaż trzytygodniowej podróży z południa na północ Wietnamu. Prezentowane zdjęcia powstawały podczas wielogodzinnych spacerów ulicami takich miast jak Ho Chi Minh, Dalat czy Hanoi. Aparatem kierowała ciekawość, czasem wręcz wścibskość; dwudziestocztero milimetrowy obiektyw wymagał bliskości, łaknął konfrontacji. Tytuł wystawy nawiązuje do podróży, podczas których wkradamy się w rytm dnia tysięcy bohaterów; to wymiana setek spojrzeń, rzadko dłuższych niż kilka sekund. Flesz jest prowokujący, jest moim przywitaniem; wzbudza zainteresowanie, uśmiech, zakłopotanie; spotyka obojętność, zadumę, radość, zmartwienie.

Znajdując się w samym centrum wydarzeń, zrodził się pomysł stworzenia wideo-artu, będącego wizualnym pamiętnikiem podróży, który razem z resztą ekspozycji stanowi próbę materializacji mijanych rytmów.

Ho Chi Minh, Vũng Tàu, Mũi Né, Dalat, Nha Trang, Da Nang, Hanoi, Hạ Long

Kuratorzy: Julia Rapior, Wojciech Kacprzak

O czym jest ten projekt?
O szukaniu pogodnego spojrzenia.
O tęsknocie za beztroską radością.
O przyjaźni z emocjami.
O pogodzeniu się ze sobą.
O zaufaniu sobie.

(...)Znam strach ciemności i stęchłego zapachu piwnicy(...)

Zamknij oczy jeszcze raz. Pomyśl o tym że urodziłeś się by marzyć. Że jedyne o czym marzysz to miłość piękna, namiętna. Pełna świadomej seksualności. Niespełniona. Przeczytaj wiersze Walta Whitmana. Czy mógłbyś powiedzieć tak o miłości ze swoich marzeń?

Ten projekt to reinterpretacja snu o białym świetle. Podczas białych nocy słońce zachodzi na chwilę, ale jego światło wciąż widać na horyzoncie. Nocne niebo jest raczej niebieskie niż ciemne. Białe światło w Finlandii może powodować u niektórych bezsenność, a inni doświadczają żywych, dziwnie intensywnych snów.(...)Finlandia musiała oddać część fińskiej Karelii Związkowi Radzieckiemu po wojnie zimowej 1939-40. Ponad 400 000 ewakuowanych z cedowanych terytoriów ponownie osiedliło się w różnych częściach Finlandii, stanowiąc wówczas 10% całkowitej populacji.

"Tradycja rzemiosła zdobywa najwyraźniej coraz większe znaczenie w realiach współczesnego stechnicyzowanego świata mechanicznej produkcji i godnego ubolewania zaniku dotyku ludzkiej dłoni w naszych produkowanych mechanicznie na masową skalę produktach i środowiskach. W tradycyjnych kulturach zamieszkiwany świat jest wytworem ludzkich dłoni i codzienna sfera pracy i życie oznacza niekończący się proces przekazywania ręcznych umiejętności i ich wytworów innym ludziom; świat tradycyjnego życia jest ciągłym spotkaniem i łączeniem dłoni należących do kolejnych pokoleń."

"Myśląca Dłoń", Juhani Pallasmaa

Otwarcie wystawy odbędzie się 24 września o godzinie 18:00, po premierze filmu dokumentalnego o Pracowni Wschodniej "Wejdź i porozmawiajmy o sztuce"

wystawa otwarta: 23.09-1.10.2023

środa-piątek 16-20
sobota-niedziela 12-20
Zapraszamy!
zespół FPW

Wydarzenie na FB

Dokończ zdanie przerwałeś.

Ta część wystawy odwołuje się do poglądów Christophera Lascha, który analizuje rosnącą samolubność i brak empatii w społeczeństwie, oraz do jego teorii o upadku kultury narcystycznej. W sumie, projekt wystawy "Let's MakeUs Dumb Again!" jest ważnym i aktualnym tematem, który pozwala na refleksję nad wpływem technologii na nasze życie i społeczeństwo. ChatGPT

Przysłowie mówi, że milczenie jest złotem. Kiedy używasz zbyt wielu słów, w końcu nic nie mówisz. Cisze to hołd, który chciałem złożyć jednemu z bogactw, które posiadamy, a nad którym nie zawsze się zastanawiamy: tajemniczemu urokowi ciszy.

Tytuł "antropografia" jest słowem-kluczem zarówno dla określenia interakcji między człowiekiem, a jego środowiskiem, jak również obszaru zainteresowań autorów w prezentowanych pracach.

Nauka fotografii analogowej może być kluczowa dla aspirujących fotografów; to głębokie zanurzenie się we wszystkie techniczne aspekty warsztatu fotograficznego, ale również nieunikniony krok do ukazania potencjału komunikacji wizualnej.

Astrida Neimanis jest autorką koncepcji hydrofeminizmu badającej związki między płcią, żywiołem wody i naszym środowiskiem. W swoim sztandarowym tekście "Hydrofeminizm, czyli stawanie się ciałem wodnym" badaczka wskazuje na wodę jako budulec przekaźnik i archiwum znaczeń. Ciało ludzkie, u noworodka składające w aż 80 % z wody, staje się dzięki temu integralną częścią przyrody i całego złożonego systemu przekazywania treści.

Idea ciała wodnego wprowadzona przez Neimanis zyskuje kształt w pracach sześciu fotografek współtworzących kolektyw Hydroza*, (Jadwiga Janowska, Jagoda Malanin, Iga Mroziak, Kasia Rysiak, Milena Soporowska i Kasia Ślesińska). Ich projekty eksplorują temat wody jako źródła życia, pamięci, przemocy i opresji.