Fotografie powstały w Cape Town. Cykl opowiada o fragmentach miasta, w których tkanka urbanistyczna pobrzmiewa echem apartheidu i współczesnych podziałów społecznych.

Wystawa "JEJ ŚWIATŁO, JEJ CIEŃ" Moniki Borowskiej prezentowała cykl fotografii, który odbył się w dniach od 31 października do 16 listopada 2025 roku. Projekt stanowił osobistą opowieść artystki o jej córce i ich wyjątkowej relacji, skupiając się na dojrzewaniu, emocjach i poszukiwaniu bliskości. Jak opisała sama artystka: "_Ten projekt zrodził się z potrzeby serca - z pragnienia opowiedzenia o mojej córce i naszej wyjątkowej relacji. To osobista opowieść o dojrzewaniu, emocjach poszukiwaniu bliskości w zmieniającym się świecie. Cykl fotografii ukazuje moją piętnastoletnią córkę w dialogu z naturą – przestrzenią, która staje się dla niej miejscem wolności, ciszy i refleksji. Natura nie jest tu jedynie tłem, lecz pełnoprawnym bohaterem tej historii. To także moja próba zrozumienia świata młodego człowieka i pozostania obok - z uważnością, czułością i otwartością._" Szymon Rogiński podkreślił, że była to "_Seria czułych, precyzyjnie kadrowanych spojrzeń Moniki Borowskiej, która występuje w dwóch rolach - fotografki i matki walczącej o dobrostan swojej córki. W tle obecny jest problem bullyingu – systemowego zjawiska, trudnego do przezwyciężenia z perspektywy rodzica. Monika odpowiada na tę sytuację świadomym działaniem: łączy fotografię z naturą. Wspólne, uważne wyprawy w przyrodę stają się przestrzenią współpracy z naturą – najlepszą terapeutką człowieka. Na jej fotografiach portrety dziecka splatają się z naturalnymi elementami, zabierając nas we wzruszającą, medytacyjną podróż ku uzdrowieniu._"

KONTAKT Z DUCHAMI mówi o tym, że technologia nie tylko zmienia sposób komunikowania się, lecz także podważa fundamenty relacji międzyludzkich. Realne spotkanie staje się doświadczeniem wyjątkowym, o które trzeba się postarać, które trzeba sobie wymyślić.

Dominik Stępniak, jako wnikliwy dokumentalista, analizuje przestrzeń, w której ludzie funkcjonują w cieniu i szarości – bez emocji, pozbawieni wyrazu, utkwieni w mechanicznym rytmie pracy.

EX to wystawa łącząca fotografię, wideo i formy przestrzenne, w której głównym tworzywem jest kurz – traktowany zarówno jako materiał, jak i jako repozytorium pamięci oraz śladów obecności. Z tej materii powstają formy odnoszące się do świata roślin, do ciała, przestrzeni domowej, a także szerszego obiegu materii w naturze.

"Od samego początku przyświecał nam cel, by spojrzeć na teatr w nowy sposób, dotrzeć do osób, przestrzeni i przedmiotów, które na co dzień są niedostępne albo w ogóle nie kojarzą się z teatrem, a są z nim związane. W wielu przypadkach fotografia stała się pretekstem do spotkań i odkrywania nowych warstw – emocji, napięć, gestów, symboliki, które są często niewidoczne na pierwszy rzut oka, ale stanowią o prawdziwej sile teatru" – Bartek Warzecha mentor warsztatów.

"Produkcja przestrzeni" dotyczy obszarów marginalnych — stref przejściowych między miastem a nie-miejscem. To tutaj powstają ekologiczne enklawy ciszy i zieleni oraz gated communities (zamknięte osiedla), ale także — na terenach po wyciętych połaciach lasu — gigantyczne huby i centra spedycyjne, sieci dróg i obwodnice.

Pareidolia - zjawisko, w którym ktoś widzi wzór lub obraz czegoś, co nie istnieje.

Projekt ten jest kontynuacją historii zapoczątkowanej na fakultecie z fotografii analogowej. Wtedy to trafiłam do lasu Kampinoskiego - byłej wioski Bromierzyk - i do tego miejsca wracałam przez kolejne 4 lata. Odkryłam w nim bowiem pewną magię, której nie znalazłam w żadnym innym lesie w Polsce. Przyciągnęły i zafascynowały mnie struktury tamtejszych drzew i historia, którą próbują opowiedzieć. Tak zaczęłam odkrywać świat tych największych roślin lądowych, odczuwać ich potęgę i rozumieć sposób ich funkcjonowania na naszej planecie. Do tego zgłębiłam wątek duchów i zjawisk paranormalnych, które podobno w tym kawałku lasu występują od setek lat. Pojawiły się myśli - jak to możliwe, że w tym jedynie miejscu drzewa są w tak niespotykany sposób zniekształcone? Czy to, co widzę, naprawdę tam jest?

Bromierzyk. Niegdyś wioska.

Brutalna wojna pozostawiła sam Las.

Ponoć las zachował więcej.

Z początku przyciągnęły mnie ślady po życiu ludzkim, ledwie zauważalne, co przyciągało jeszcze bardziej. Wracałam regularnie, porą jesienno-zimową, zapewniając wgląd w struktury tych Największych roślin lądowych, których potęga mnie onieśmieliła. Surowy, nagi las, ja i obiektyw. Do tego aura tajemniczości i obecności płynąca z drzew. I jakby zaczęły się ze mną komunikować, te właśnie drzewa. Pokręcone, zniekształcone, żywe; tak podobne do nas. Również martwe elementy jakby coś mówiły, Niewidocznym szeptem.

Czy to ja widzę?

"Nie było nas był las, nie będzie nas będzie las."

Na wystawie zaprezentuję zdjęcia w formie odbitek srebrno-żelatynowych, wywołanych w ciemni techniką analogową.

"Gdyby tylko zdawano sobie z tego sprawę, okazałoby się, że niemal wszyscy ludzie, każdy na swój sposób, w takiej czy innej chwili, żywią wobec oceanu niemal te same co ja uczucia."

Herman Melville, Moby Dick czyli Biały Wieloryb (przeł. Bronisław Zieliński)

Zespół Foto Pracowni Wschodniej oraz wybrane na podstawie otwartego naboru osoby artystyczne zapraszają na wystawę "Ishmael".

Ekspozycja jest naszą interpretacją podróży do świata wyobrażeń i ludzkiej fascynacji na temat oceanu oraz tak zwanej Wielkiej Wody. Jest również spotkaniem na przestrzeni sztuki wizualnej z żywiołem, który od początku wydobywał z ludzi marzenie o jego ujarzmieniu i paraliżował lękiem przed bezmiarem. Płynąc z wiatrem sięgamy wzrokiem za horyzont, naszym nawigatorem jest sztuka, a towarzyszem na pokładzie książka "Moby Dick" Hermana Melville’a.