Jak żyłoby się roślinom w czasach affluenzy? Czy ich wytrzymałość, nawet sukulentów, które magazynują w sobie wodę i zaopatrzone są w kolce, byłaby w stanie pozwolić im, aby zaadaptować się do nowych warunków, w których nadmiar, przesyt konsumpcji i światowa nadprodukcja, sprawiają, że ich naturalne środowisko ulega deformacji i niszczeniu? Jak żyłoby się ludziom obcując jedynie z niefizycznymi substytutami roślin, które zniknęłyby w następstwie systemowego ekocydu?

Pancerze ochronne, kolce, haki, filtry, trucizny. Ciągłe ulepszanie wyposażenia roślin w walce o przetrwanie daje człowiekowi zdumiewający przykład nieposłuszeństwa, uporu i pomysłowości.

Gdyby nie ogon, wyglądałby jak pies. Lis uchwycony w dynamicznej, nonszalanckiej pozie, gdy drapie się nogą po grzbiecie, jest osią wystawy Idy Karkoszki.

Wystawa prezentuje zrealizowane w ostatnim czasie projekty, które wykorzystują na różne sposoby medium fotografii, przybliżając pozornie odległe podejścia do "robienia" zdjęć — od eksperymentów w ciemni, przez obserwację i dokumentowanie natury, aż po działania postartystyczne i performans dokamerowy.

Jesteśmy grupą znajomych, związanych ze Stowarzyszeniem Pracownia Wschodnia. Do tej pory zapewniało nam ono przestrzeń do pracy twórczej. Po przeprowadzce do nowego miejsca – na plac Hallera, zrezygnowaliśmy z miejsca do pracy na rzecz miejsca do prezentacji. Stworzyliśmy galerię Pracownia Wschodnia, aby móc, działając oddolnie i pozainstytucjonalnie, nie tylko podzielić się własną twórczością, ale też dać szansę prezentacji artystom spoza naszego kręgu. Galeria, tak jak i całe stowarzyszenie, jest finansowana z prywatnych budżetów osób zrzeszonych w Pracowni Wschodniej.

Cyrk Lautreca się skończył. Lautrec umarł, Schiele też. Cóż za humor. Chyba nie musisz nic udowadniać zdrowy człowieku. Ale świadomość błędu (Stańko), cóż to za świadomość. Chylak (kurator B) spytał mnie, co łączy wszystkich ludzi, których maluję. Może byli chorzy? Nigdy nie udało mi się namalować nikogo chorego. Ale będę jeszcze próbował. Cieślak natomiast (A) to musimy zrobić tą wspólną wystawę. Ale wracając do Śmierci Lautreca, to chyba to wszystko jedno.

Jaka tam królowa umarła. Nieudolnie to robię, ale opisuję człowieka. A jeszcze poważniej, i tak zaraz umrę. Reszta, to wina kuratorów. Oni wybrali obrazy i kazali mi napisać ten tekst.

Niech żyje Frank O’Hara.

Zapraszamy wszystkich spragnionych podróży na letni transfer z placu Hallera na zimową Antarktydę.

Wernisaż 15.07.2022 g. 19.00

Wszystkie wydarzenia są bezpłatne i ogólnodostępne.

Organizatorzy: Stowarzyszenie Pracownia Wschodnia i MOVIDA

Patronat: Instytut Biochemii i Biofizyki PAN, Polskie Konsorcjum Polarne, Akademia Sztuk Pięknych W Warszawie, Notes na 6 Tygodni

Dofinansowano ze środków Muzeum Historii Polski w Warszawie w ramach programu "Patriotyzm Jutra"

Dzień dobry, czy znajdzie Pan / Pani 5 minut aby porozmawiać o duszy?

Raphael Rogiński w Galerii Wschodniej zaprezentuje siebie z wielu stron. Zamieni się w coś co Dakowie nazywają – polifigurą. Dozując światu wykwity swojej duszy, w dniach 8 i 9 czerwca opowie o świecie nie tylko muzycznie, ale i graficznie. Akwarele, gwasze, rysunki i krótkie filmiki są tu pewnego rodzaju kalką odbijającą historię, w której artysta jest obserwatorem, częścią lub kreatorem. Mutanty i hermafrodyci żyją tu z ocaleńcami z holocaustu, ukochane i powiązane rodzinnie Morze Czarne, przebija się do nowo zbudowanej Warszawy (którą autor prac zwiedza z ludźmi duchami), a zwierzę Setha spotyka się z mocami polarnymi.

Sztuka macana nie jest obca autorowi. Surrealizm kosmopolityczny, który Rogiński wyznaje w sztukach wizualnych i trwa przy nim niczym westalka od 10 roku życia, nie raz wpędzał twórcę w kłopoty. Od dziecka wykuwany w kuźni na artystę postanowił oddać się nieuchwytnej muzyce. Wygnany ze szkół artystycznych w odorach skandali i nieobyczajności został minstrelem, by cieszyć dworzan, ludy polis i gawiedź tego świata. Teraz wraca i łączy media w nieskończonym zachwycie nad światem. Wystawa z koncertem i oprowadzaniem będzie wynikającą z siebie jednością, niczym mała kapliczka ludzi-węży przy magicznym źródełku.

Całe życie uważałem. Na bakterie czyhające w ciepłej śmietanie, zimną wodę, guza mózgu i lody. Paraliżował mnie lęk przed niedowładem dolnej części ciała. Ale zachowałem należytą ostrożność, dzięki czemu uniknąłem wielu przerażających niebezpieczeństw. W tym najgorszego: życia. Czaiło się na mnie w świetle potłuczonej latarni, spróchniałym drzewie zastygłym w kształcie sarny i miejscu, gdzie rodzą się myszy z ziemniaków. Jednoznacznie próbowało mnie dogonić. Łypało na mnie płonącym okiem. Nie miało szans: czołgałem się w mroku. Bezszelestnie i niezauważalnie. Siłę dawał mi duch, którego istotę starałem się ukazać na tej wystawie.