„Podłoga” proponuje myślenie o podstawie każdej przestrzeni jako o medium, o nośniku znaczeń, mapie praktyk i rytuałów, płaszczyźnie rozmaitego ruchu. Rysy w podłodze, niczym drobne blizny na skórze miejsca, są zapisem czasu, dotknięć, przesunięć. Jest ona żywą strukturą reaktywną – mówi wzorami, rytmami, lustrzaną symetrią, podpowiada stopom taniec zamiast chodzenia. Podłoga staje się granicą między tym, co widzialne, a tym, co skryte. Między tym, co zmysłowe, a tym, co materialne. Między ciałem a ziemią. Między tym, co trwa a tym, co zostało utracone. Tym, co osuwa się w dół, co upada, co wraca. To, co jawne, opiera się na tym, co ukryte.

Osoby artystyczne – Agnieszka Grodzińska, Piotr Kopik, Piotrek Kowalski, Natan Kryszk, Jakub Michalak, Zofia Mierzejewska i Weronika Wysocka – reinterpretują podłogę jako miejsce styku z codziennością, ciężarem i historią, z tym, na czym siebie osadzamy. W dialogu z architekturą ekspozycji, twórczynie i twórcy kierują wzrok ku temu, co milcząco towarzyszy naszemu doświadczaniu świata. Ich prace badają formę i pamięć przestrzeni, odsłaniając to, co zakryte, przechowywane, co osiadło w warstwach i szczelinach.

Wystawa wypełnia wnętrze galerii, ale także je przeobraża. Przestrzeń zostaje zrytmizowana przez układ drewnianych modułów i cylindrycznych ekspozytorów. Pracownia Wschodnia staje się planszą, sceną, polem do działania.
Podłoga jest tutaj miejscem stąpania, ale i powierzchnią zdarzenia – punktem spotkania między ruchem a bezruchem, obecnością a śladem po niej. Wystawa otwiera przestrzeń uważności, zachęca do spojrzenia pod stopy, do kontaktu z materią i historią, które tworzą grunt poznania. Podłoga przestaje być jedynie tłem, staje się aktywną uczestniczką opowieści o czasie, ruchu i o topografii trwania, zapisanej w strukturze drewna, betonu czy kafli.