„Podłoga” proponowała myślenie o podstawie każdej przestrzeni jako o medium, o nośniku znaczeń, mapie praktyk i rytuałów, płaszczyźnie rozmaitego ruchu. Osoby artystyczne reinterpretowały podłogę jako miejsce styku z codziennością, ciężarem i historią, z tym, na czym siebie osadzamy. W dialogu z architekturą ekspozycji, twórczynie i twórcy kierowali wzrok ku temu, co milcząco towarzyszy naszemu doświadczaniu świata. Ich prace badały formę i pamięć przestrzeni, odsłaniając to, co zakryte, przechowywane, co osiadło w warstwach i szczelinach.

Wystawa stanowiła eksperyment formalny, mający na celu kompleksowy opis zjawiska zbieractwa (tzw. hoarding). Zjawisko to, osadzone we współczesnej kulturze konsumpcjonizmu, jest od dziesiątek lat analizowane przez filozofów i artystów, począwszy od zjawisk typu ready made Duchampa czy współczesnych instalacji Roberta Kuśmirowskiego. Wystawa miała na celu uchwycenie złożonej specyfiki zjawiska zbieractwa w odniesieniu do współczesnej kultury, filozofii, sztuki oraz głębi ludzkiej psychiki i ludzkich traum.

Wystawa "Okolica" była przeglądem twórczości wybranych osób związanych z dzielnicą Praga-Północ. Kuratorami ekspozycji była dwójka artystów, których losy nierozerwalnie splatają się z tą częścią Warszawy – to tutaj mieszkali ich pradziadkowie, dziadkowie, tutaj wydarzały się ich dzieciństwa. Wspomnienia i opowieści zasłyszane w rodzinnych domach, z czasem przybrały oniryczny, niemal baśniowy charakter.

Centralny Port Komunikacyjny będzie wielkim węzłem transportowym, planowanym na terenie trzech mazowieckich gmin: Baranowa, Teresina i Wiskitek. Wystawa Czas Przyszły Konceptualny. CPK i okolice, prezentowana od 18 czerwca do 20 lipca 2025 roku, stanowiła czasoprzestrzenną eksplorację okolic CPK – powiatu grodziskiego, żyrardowskiego i sochaczewskiego – zarówno w odsłonie spekulatywnej, jak i ukazywanej przez realizm kapitalistyczny.

Punktem wyjścia był obraz mazowieckich wsi w przededniu inwestycji. Ten senny krajobraz odsyłał do opowieści z przeszłości i przyszłości, dokonanej i nie. Jej bohaterami i bohaterkami były: most z Radziejowic, wiadukt z Hipolitowa, komin z Mosznej, turzyca z Jaktorowa, tablica z Kasków, drogi wodne gminy Baranów, kleszcz z Jaktorowa, rzeka Pisia, fermy zwierzęce, pola ziemniaczane, drogi asfaltowe, autostrada A2, infrastruktura kolejowa, puszcza Jaktorowska, Wydmy Międzyborowskie, łąki baranowskie, park w Grodzisku, Bolimowski Park Krajobrazowy, Puszcza Mariańska.

W związku z inwestycją od kilku lat toczy się żywiołowa debata, której okresy intensyfikacji nakłają się na polski kalendarz wyborczy. Interesuje nas miejsce, w którym miałby stanąć potencjalny port lotniczy. Co tu się dzieje? Jak tu było? I jak mogłoby być? Czym się wyróżnia miejsce, które nie wyróżnia się niczym? Do czego może doprowadzić inwestycja, która traciła swoją formę i ideę, przeobrażając się w różne scenariusze w zależności od koniunktury i przypadku? Próbowaliśmy odpowiedzieć na te pytania bazując na kilkuletnich badaniach.

Wydarzenia towarzyszące

• 28.06.2025, 12.00–18.00 – dyżur, oprowadzanie autorskie Anny Siekierskiej i Piotra Puldziana Płucienniczaka
• 5.07.2025, 12.00–18.00 – dyżur, oprowadzanie autorskie Kuby Marii Mazurkiewicza
• 11.07.2025, 16.00–20.00 – dyżur, oprowadzanie autorskie Małgorzaty Gurowskiej i Agaty Szydłowskiej (Zoe)
• 19.07.2025, 20.00 – premiera zeszytu krajoznawczego Czasoprzestrzenna Podróż Krajoznawcza. Okolice Baranowa, wyd. Dar Dobryszyc 2025

Projekt finansowany ze środków na naukę Wydziału Rzeźby (wystawa) i Wydziału Badań Artystycznych i Studiów Kuratorskich (publikacja) Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.

Wystawa „Ćwiczenia z podzwyczajności” prezentowała studium ciała w przestrzeni, koncentrując się na relacji pomiędzy ciałem a społecznymi normami, ze szczególną uwagą na odstępstwa od tych norm. „Gumka w kieszeni” – metafora ludzkiego dyskomfortu w sytuacjach codziennych – kazała wytworzyć czułą relację z własnymi gestami niezamierzonymi. Galeria Pracowni Wschodniej przekształciła się w pole doświadczenia, którego efekt został dodatkowo wzmocniony przez obecność performerek w przestrzeni wystawienniczej. Wystawa dokumentowała również proces twórczy, odsłaniając jego transparentny, wspólnotowy charakter. Podejście badawcze i praktyki kolektywne służyły poszerzaniu pola sztuki oraz budowaniu relacji pomiędzy osobami twórczymi a publicznością. Wystawa odbyła się od 16 maja do 6 czerwca 2025 roku.

Moim pierwszym krokiem jest wyjście w teren, które pozwala mi na zmianę perspektyw i szukanie światów. Przyglądam się rozmaitym aspektom poznawczym towarzyszącym badaniom, czy to zanurzonym w cielesności czy naukowej precyzji.

Krysia Jędrzejewska-Szmek

Wystawa od różnych stron pokazuje relacje międzygatunkowe, relacje ludzko-roślinne. Niektóre prace wyrastają z potrzeby przewartościowania naukowego, biologicznego podejścia badaczki, która porządkuje i nazywa. W innych spojrzenie na rośliny i "z roślinami" jest sposobem na komentowanie zjawisk, tych politycznych i globalnych. Z perspektywy osobistej jest to przestrzeń wyciszenia i wolności, pozwalająca szukać innych sposobów doświadczania trudnej często "rzeczywistości".

Kuratorka: Paulina Mirowska

Współpraca: Kasper Jakubowski, Mateusz Olszewski Zaumne, Hamza Aqrabawi, Łukasz Zembaty/PHU Sitex, Marek Sadowski

Wystawa Cieplarnia prezentowała prace Mikołaja Chylaka, Anny Grochowskiej, Anny Grzymały, Piotra Kopika, Natana Kryszka, Pauliny Mirowskiej, Maryny Sakowskiej, Julka Płońskiego, Kacpra Tomaszewskiego i Saszę Wiktor. Prace eksplorowały metaforę cieplarni jako przestrzeni chronionej, sprzyjającej rozwojowi artystycznemu i współpracy, ale także jako miejsca kontemplacji nad zagrożeniami dla niezależnej twórczości. Inspiracją była obawa utraty Pracowni Wschodniej, a sama instalacja, zbudowana przez Piotra Kopika i Natana Kryszka, stanowiła mikroklimat artystyczny, w którym artyści swobodnie współtworzyli przestrzeń.

Wystawa zadawała pytania: jak tworzyć miejsca, które będą pełniły rolę artystycznych szklarni, w których w bezpieczny sposób da się pielęgnować idee nieskrępowanej twórczości, wymiany, dialogu, wolności, nie hierarchiczności? Czy da się je chronić przed nagłymi zmianami uwarunkowań polityczno-biznesowych? Czy w ogóle możliwe jest stworzenie idealnych okoliczności dla powstawania i rozwoju sztuki? Czy w izolowanych, cieplarnianych warunkach da się wypracować treści i idee dotyczące napięć świata zewnętrznego? Wystawa symbolicznie świętowała przedłużenie umowy najmu Pracowni Wschodniej.

Trwała od 13 września do 10 listopada 2024 roku i była częścią FRINGE Warszawa 2024. Współpraca obejmowała:

• Staromiejski Dom Kultury
• Instytut Adama Mickiewicza
• Bęc Zmiana
• Magazyn KMAG
• Magazyn MINT
• Magazyn MOST
• Magazyn SZUM

Wystawa „Stoję tu na stromym zboczu” prezentowała dialog, współpracę i wspólne tworzenie. Artyści z Galerii Pracownia Wschodnia zapraszali do udziału po jednej osobie, a prace były prezentowane w parach, każda z towarzyszącym, wspólnie napisanym opisem. Wśród uczestników znaleźli się: Antek Lisowski + Natalia Borczi, Jan Cieślak + Mikołaj Starowieyski, Mikołaj Chylak + Paweł Mysera, Paulina Mirowska + Klara Woźniak, Jędrek Owsiński + Ania Siekierska, Natak Kryszk + Paulina Koleśnikowa oraz Piotr Kopik + Olga Lubacz.

Wystawa trwała od 7 marca do 19 kwietnia 2024 roku. 

Kafka chciał, by jego dzieła zostały zniszczone, ale Brod je ocalił – dzięki czemu dziś je znamy. Czy Kafka potrzebował przyjaciela? Może gdzieś w głębi wiedział, że Brod go nie posłucha?

Opiekę kuratorską sprawowali Antek Lisowski i Janek Cieślak, a plakat zaprojektował Janek Cieślak. 

Wydarzenie na FB

GDZIE KTOŚ ROBI - TAM KTOŚ PATRZY

To był zapis eksperymentu. Choć każda osoba obierała inną strategię i model pracy, większość artystów tworzących Pracownię Wschodnią posiadała doświadczenie dzielenia wspólnej pracowni. Taka sytuacja miała swoje wady i zalety. Z jednej strony, trzeba było negocjować przestrzeń, nie deptać czyjejś pracy, zaakceptować trudną muzykę kolegi. Z drugiej strony, można było sporo zyskać wciskając się w jedno pudełko: materiały plastyczne przemieszczały się z rąk do rąk, podobnie krążyły idee, strzępki rozmów, opinie. Otwarty warsztat pozostawał w gotowości, by w jednej chwili ożyć i wypluć z siebie niespodziewane połączenie. A potem znowu zamilknąć.

Dwuznaczność nazwy tego miejsca - Galeria Pracownia Wschodnia - odzwierciedlała się w projekcie. Chcieliśmy być pracownią i galerią jednocześnie. Przez trzy tygodnie zamieniliśmy przestrzeń wystawienniczą w warsztat, żeby pobyć ze sobą i przyjrzeć się sobie podczas pracy. Odkrywanie tego, jak powstawały dzieła, pozbawiało je aury nietykalności. Bardziej widoczne stawało się napięcie pomiędzy decyzjami twórcy, a rolą przypadku. Zmiana perspektywy była atrakcyjna, ponieważ skracała dystans pomiędzy artystą, a odbiorcą. Rozmowa na wystawie mogła być bardziej swobodna, pozbawiona patosu, bezpośrednia.

Plakat: Michał Kasperek

Wydarzenia towarzyszące

• 17 Lutego - Antek Lisowski "nabijanie płótna"
• 18 Lutego - Jan Cieślak "malowanie malarza"
• 24 Lutego - Antek Lisowski "nabijanie płótna"
• 25 Lutego - Jan Cieślak "martwa natura"
• 2 Marca - Paulina Mirowska "sito z martwą"
• 3 Marca - Łukasz Zembaty "sito z martwą"
• 8 Marca - Tymek Bryndal koncert "You should do something with that laugh"
• 10 Marca - Tomasz Januchta koncert "Urodziny Arcydziełka"

Wystawa odbyła się od 17 lutego do 28 marca 2024 roku.