Wystawa *PHOTOAMORIA* Ady Kurzawy odbyła się 13 lutego 2026 roku. Artystka, multidyscyplinarna badaczka, zaprezentowała fotografię jako praktykę spotkania, służącą budowaniu połączeń oraz eksplorowaniu doświadczenia poprzez współbycie i czas. Ekspozycja łączyła projekty z ostatniego roku, metodologie, historie i spotkania, koncentrując się na naturze relacji. To kameralne wydarzenie zapraszało widzów „do środka”, w „niejednoznaczność i polifonię procesów odnajdywania i tracenia połączeń”. W Galerii Foto panowało przygaszone fioletowe światło, towarzyszyła mu projekcja, prace na ścianach oraz ambientowa muzyka na żywo w wykonaniu Pawła Dobrowolskiego. Program obejmował również „tour” po ciemni i performatywne oprowadzanie po szufladzie, oferujące intymne spotkanie z procesem i materią fotografii analogowej.

Fotografie powstały w Cape Town. Cykl opowiada o fragmentach miasta, w których tkanka urbanistyczna pobrzmiewa echem apartheidu i współczesnych podziałów społecznych.

Wystawa "JEJ ŚWIATŁO, JEJ CIEŃ" Moniki Borowskiej prezentowała cykl fotografii, który odbył się w dniach od 31 października do 16 listopada 2025 roku. Projekt stanowił osobistą opowieść artystki o jej córce i ich wyjątkowej relacji, skupiając się na dojrzewaniu, emocjach i poszukiwaniu bliskości. Jak opisała sama artystka: "_Ten projekt zrodził się z potrzeby serca - z pragnienia opowiedzenia o mojej córce i naszej wyjątkowej relacji. To osobista opowieść o dojrzewaniu, emocjach poszukiwaniu bliskości w zmieniającym się świecie. Cykl fotografii ukazuje moją piętnastoletnią córkę w dialogu z naturą – przestrzenią, która staje się dla niej miejscem wolności, ciszy i refleksji. Natura nie jest tu jedynie tłem, lecz pełnoprawnym bohaterem tej historii. To także moja próba zrozumienia świata młodego człowieka i pozostania obok - z uważnością, czułością i otwartością._" Szymon Rogiński podkreślił, że była to "_Seria czułych, precyzyjnie kadrowanych spojrzeń Moniki Borowskiej, która występuje w dwóch rolach - fotografki i matki walczącej o dobrostan swojej córki. W tle obecny jest problem bullyingu – systemowego zjawiska, trudnego do przezwyciężenia z perspektywy rodzica. Monika odpowiada na tę sytuację świadomym działaniem: łączy fotografię z naturą. Wspólne, uważne wyprawy w przyrodę stają się przestrzenią współpracy z naturą – najlepszą terapeutką człowieka. Na jej fotografiach portrety dziecka splatają się z naturalnymi elementami, zabierając nas we wzruszającą, medytacyjną podróż ku uzdrowieniu._"

KONTAKT Z DUCHAMI mówi o tym, że technologia nie tylko zmienia sposób komunikowania się, lecz także podważa fundamenty relacji międzyludzkich. Realne spotkanie staje się doświadczeniem wyjątkowym, o które trzeba się postarać, które trzeba sobie wymyślić.

Dominik Stępniak, jako wnikliwy dokumentalista, analizuje przestrzeń, w której ludzie funkcjonują w cieniu i szarości – bez emocji, pozbawieni wyrazu, utkwieni w mechanicznym rytmie pracy.

EX to wystawa łącząca fotografię, wideo i formy przestrzenne, w której głównym tworzywem jest kurz – traktowany zarówno jako materiał, jak i jako repozytorium pamięci oraz śladów obecności. Z tej materii powstają formy odnoszące się do świata roślin, do ciała, przestrzeni domowej, a także szerszego obiegu materii w naturze.

"Od samego początku przyświecał nam cel, by spojrzeć na teatr w nowy sposób, dotrzeć do osób, przestrzeni i przedmiotów, które na co dzień są niedostępne albo w ogóle nie kojarzą się z teatrem, a są z nim związane. W wielu przypadkach fotografia stała się pretekstem do spotkań i odkrywania nowych warstw – emocji, napięć, gestów, symboliki, które są często niewidoczne na pierwszy rzut oka, ale stanowią o prawdziwej sile teatru" – Bartek Warzecha mentor warsztatów.

"Produkcja przestrzeni" dotyczy obszarów marginalnych — stref przejściowych między miastem a nie-miejscem. To tutaj powstają ekologiczne enklawy ciszy i zieleni oraz gated communities (zamknięte osiedla), ale także — na terenach po wyciętych połaciach lasu — gigantyczne huby i centra spedycyjne, sieci dróg i obwodnice.

Pareidolia - zjawisko, w którym ktoś widzi wzór lub obraz czegoś, co nie istnieje.

Projekt ten jest kontynuacją historii zapoczątkowanej na fakultecie z fotografii analogowej. Wtedy to trafiłam do lasu Kampinoskiego - byłej wioski Bromierzyk - i do tego miejsca wracałam przez kolejne 4 lata. Odkryłam w nim bowiem pewną magię, której nie znalazłam w żadnym innym lesie w Polsce. Przyciągnęły i zafascynowały mnie struktury tamtejszych drzew i historia, którą próbują opowiedzieć. Tak zaczęłam odkrywać świat tych największych roślin lądowych, odczuwać ich potęgę i rozumieć sposób ich funkcjonowania na naszej planecie. Do tego zgłębiłam wątek duchów i zjawisk paranormalnych, które podobno w tym kawałku lasu występują od setek lat. Pojawiły się myśli - jak to możliwe, że w tym jedynie miejscu drzewa są w tak niespotykany sposób zniekształcone? Czy to, co widzę, naprawdę tam jest?

Bromierzyk. Niegdyś wioska.

Brutalna wojna pozostawiła sam Las.

Ponoć las zachował więcej.

Z początku przyciągnęły mnie ślady po życiu ludzkim, ledwie zauważalne, co przyciągało jeszcze bardziej. Wracałam regularnie, porą jesienno-zimową, zapewniając wgląd w struktury tych Największych roślin lądowych, których potęga mnie onieśmieliła. Surowy, nagi las, ja i obiektyw. Do tego aura tajemniczości i obecności płynąca z drzew. I jakby zaczęły się ze mną komunikować, te właśnie drzewa. Pokręcone, zniekształcone, żywe; tak podobne do nas. Również martwe elementy jakby coś mówiły, Niewidocznym szeptem.

Czy to ja widzę?

"Nie było nas był las, nie będzie nas będzie las."

Na wystawie zaprezentuję zdjęcia w formie odbitek srebrno-żelatynowych, wywołanych w ciemni techniką analogową.